Shalit saga continues

24 July, 2008

With Hizbullah scoring a victory in its prisoner exchange
deal with Israel, pressure is building on Hamas to do even
better, writes Khaled Amayreh in the West Bank

The recent “spectacular” prisoner swap deal between Israel
and Hizbullah, which plunged Israel into a state national
confusion while feelings of triumph spread in Lebanon and
throughout the Arab world, is already impacting on efforts
to resolve the Shalit affair.

Hamas, like all other Palestinian factions, welcomed
wholeheartedly the prisoner swap, arguing that it proved
that Israel would be willing to release prisoners “who have
blood on their hands” in return for the release of Israeli
prisoners, dead or living.

“If they are willing release ‘prisoners with blood on their
hands’ for dead Israelis, then they should be even more
willing to release similar prisoners in exchange for
Shalit, who is alive and well,” said Mushir Al-Masri, a
Hamas lawmaker.

Al-Masri was alluding to the release by Israel last week of
Lebanese prisoner Samir Al-Kantar who killed three Israelis
during a guerrilla operation nearly three decades ago.

Until recently, Israeli leaders routinely invoked the
mantra that Arab prisoners who killed Israelis, even
soldiers and paramilitary settlers, won’t be released from
Israeli jails under any circumstances.

The release, however, of Al-Kantar seems to have annulled
that mantra. (Jews who murder innocent Palestinians
knowingly and deliberately don’t serve lengthy prison
sentences and are usually pardoned by presidential
decrees).

There are more than 10,000 Palestinian prisoners
languishing in Israeli jails and detention camps, many of
them political activists, politicians, lawmakers and
cabinet ministers held indefinitely without charge or
trial.

There are also hundreds of other prisoners, who are serving
life imprisonment sentences for killing Israeli soldiers
and settlers in the course of resisting, according to their
legal right under international law, the Israeli military
occupation.

For those, the only reasonable hope of freedom is a
“successful” prisoner swap deal between Israel and Hamas.

Hamas, a Sunni resistance movement, is under tremendous
public pressure to emulate Shia Hizbullah in terms of
resilience, patience and determination to get as many
Palestinian prisoners as possible released from Israeli
jails in exchange for Gilad Shalit, an Israeli soldier
captured two years ago.

This week, Ismail Haniyeh, prime minister of the Gaza-based
government, sought to assure the Palestinian people —
especially the families and relatives of prisoners — that
Hamas wouldn’t compromise on its basic demands, namely that
Israel would have to release 1,000 Palestinian prisoners,
including 450 imprisoned for life.

Hamas leaders made similar statements at home and in the
Diaspora, all promising “an honorable swap deal” with
Israel.

Nonetheless, Hamas recognises the fundamental differences
between the Lebanese and Palestinian situations. After all,
Israel occupies the Palestinian territories and can and
does arrest as many Palestinians as it pleases. Indeed, not
a day passes without Israeli occupation troops raiding
Palestinian towns and villages to arrest suspected
activists and public figures.

This week, the Israeli army raided the city of Nablus for
the fourth time in less than four weeks. The invading
troops arrested several civic leaders and politicians
including Mona Mansur, an Islamic lawmaker.

Mansur’s husband, Jamal Mansur, a politician who had no
connections to violent resistance against Israel, was
brutally murdered by an Israeli death squad while sitting
in his office in the centre of the city a few years ago.

Moreover, Hamas knows that Israel can always renege on any
prisoner swap agreement by re-arresting some or all of the
prisoners the Israeli government might be obliged to
release to get Hamas to free Shalit.

Hence, Hamas is aware of the limitations on its ability to
emulate Hizbullah. This is why Hamas is likely to insist on
third party — probably Egyptian — guarantees against foul
play by Israel.

For its part, and despite its advantage vis-à-vis the
Palestinians, both in terms of the occupation itself and
the vast number of Palestinian prisoners it holds, Israel
is also facing a dilemma in trying to get Shalit freed from
Palestinian captivity.

Israel exhausted all intelligence efforts to discern the
whereabouts of Shalit in the hope of liberating him,
possibly in a commando operation. However, nearly all
Israeli military and intelligence officials have reached
the conclusion that even if Shalit’s whereabouts were
discovered, any rescue operation would almost certainly end
up in him being killed.

Moreover, and despite the certainty of Shalit being alive
(unlike the two soldiers release by Hizbullah), Israel
knows that the precedent of releasing Al-Kantar in exchange
for “two black coffins” weakens the Israeli negotiating
position vis-à-vis Hamas.

Added to that is growing public pressure on the weak
government of Ehud Olmert to get Shalit released as soon as
possible, irrespective of the price. Proponents argue that
Israel should be willing to pay a greater price for the
release of an Israeli soldier who is alive than the price
already paid for the remains of two soldiers captured by
Hizbullah.

Further, the Israeli government and security establishment,
and particularly the Shin Bet domestic intelligence agency,
is worried that the release of so many Palestinian leaders
would significantly strengthen Hamas and weaken US-backed
Palestinian Authority President Mahmoud Abbas.

On Sunday, the Israeli cabinet devoted its weekly session
to discuss the best approach to resume indirect
negotiations with Hamas over Shalit. Following extended
discussions, the cabinet decided to dispatch Ofer Dekel,
who is in charge of the Shalit file, to Cairo for
additional talks with Egyptian General Intelligence Chief
Omar Suleiman.

The Israeli newspaper Haaretz quoted ministers who took
part in the session as calling for “greater flexibility in
negotiations with Hamas” in order to free Shalit. The paper
also quoted “security and political sources” as saying that
“the restrictions on the prisoner criteria must be relaxed
in order to achieve progress on the talks.”

Meanwhile, former US president Jimmy Carter is reported to
be trying to reach a breakthrough in a possible prisoner
swap between Hamas and Israel. Carter reportedly urged
Israel to release dozens of Hamas politicians and lawmakers
abducted by the Israeli army two years ago in order to
bully Hamas to release Shalit.

Last week, Robert Pastor, a senior advisor to the former US
president, visited the region and met with Israeli,
Egyptian and Syrian officials in an effort to expedite a
“balanced deal” between the parties.

Under his initiative, Israel would release several dozen
Palestinian political hostages, including Hamas lawmakers
and former cabinet ministers. In return, Shalit would be
brought to Egypt, where his family would be able to visit
him. Afterwards, negotiations for the release of more
Palestinian prisoners would continue.

A high-ranking Hamas official in Gaza told Al-Ahram Weekly
that the movement would never accept such a deal, which he
termed a “clear Israeli trap”.

Advertisements

1 Comment

Filed under Uncategorized

One response to “Shalit saga continues

  1. Piotr Chmielarz

    translation on polish laguage articles written by this author from december 2007 published on Al-Ahram , empy heads and full pockets

    Chaled Amayreh „Puste głowy i pełne portfele”
    Władze Autonomii Palestyńskie po Annapolis stanęły w obliczu coraz większej krytyki zauważa Chaled Amayreh
    Powróciwszy z Annapolis i to bez żadnych znaczących osiągnięć, którymi mogliby zaimponować ludziom od dłuższego pozbawionych iluzjii odnośnie sponsorowanych przez Amerykanów „pokojowych konferencji” politycy Autonomii Palestyńskiej próbują desperacko przekonać Palestyńczyków, że „tym razem to będzie na poważnie”
    Były ale ciągle wpływowy negocjator Saeb Ereikat opisał mające miejsce negocjacje z Izraelem jako „rzeczywistą bitwę” o takiej samej zaciętości jako wojskowa konfrontacja i zpodobną taktyką, z wyjątkiem tego, że tym razem ona toczyła się nie na polu bitwy ale przy stole negocjacyjnym.
    Ale jeżeli tam miała istotnie miejsce to z całą pewnością palestyńscy negocjatorzy pomaszerowali do niej nieprzygotowani z złą strategię i nieadekwatną taktyką. Niektórzy palestyńscy ekspercii od prawa widoczny sposób potępiają sposób w jaki władze Autonomii Palestyńskiej przygotowały się do tych brzemiennych negocjacji z Izraelem znanym z swoich osławionych oszustw i prevarication.
    Według byłego ministra pracy w władzach Autonomii Palestyńskiej Ghassana al-Khatiba główny problem w przygotowaniu palestyńskiego stanowiskach negocjacyjnego leży w poglądach jego kierownictwa. „Nasi negocjatorzy podobnie jak nasze kierownictwo większy priorytet przykładają do politycznej rzeczywistość często na niekorzyść zasad prawnych. To jest przyczyną tego, że negocjacje nie były prowadzone zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego”
    W wywiadzie dla gazety, Khatib wskazał, że władze Autonomii Palestyńskiej że nierealistyczne chociaż znakomite pod względem prawa międzynarodowego byłoby powołanie się na rezolucję o podziale z 1947 roku zamiast na rezolucje rady bezpieczeństwa ONZ 242 i 338. „Oni myślą że trudniej będzie odwołać się do przeszłości i że wspólnota międzynarodowa odrzuci taki krok z naszej strony”
    Profesor Ali Dżerbawi z Uniwersytetu Beir Zeit nie zgadza się. On powiedział gazecie, że Autonomia Palestyńska powinna przyjąć za podstawę otwierającą negocjacje plan o podziale z 1947 roku a nie rezolucje ONZ 242 i 338. „To są naiwniacy i ignoranci. Nawet moja babka rozumie, że w celu uznyskanie rozsądnej ceny za jakieś dobro jego właściciel żąda na początek jak najwyższej możliwej ceny w celu uzyskania pożądanej przez niego ceny”
    Dżerbawi dalej przekonuje, że gdyby negocjacje były prowadzone zgodnie z prawem międzynarodowym, palestyńscy negocjatorzy byliby znakomicie usprawiedliwieni prawnie przypominając Izraelowi i światu, że granice Izraela sprzed 1967 roku były tylko liniami do których doszłych ich wojska, lub liniami rozejmowi, nie zaś prawnymi granicami i że Palestyńscy nie są ani pod względem prawnym ani moralnym zobowiązanym do uznawania obecnych granic tego co jest szeroko znane od tej pory jako Izrael.
    Dżerbawi ma rację w tym punkcie. Porozumienia rozejmowe z 1949 roku zezwalały Izraelowi na na zatrzymanie 77 proces całej ziemii w mandatowej Palestynie. To oznacza, że Izrael zagarnął 22 proces ziemi palestyńskiej wbrew rezolucji o podziale 181 z 1947.
    Co więcej jest od samego początku jasne że granice rozejmowej zostały od samego początku nakreślone przy wzięciu pod uwagę uwag wojskowych a nie politycznych. To jest kolejny dowód, że Izrael nie ma prawa legalnego do posiadania terytoriów okupowanych w wyniku konfliktu z 1948 roku poza granicami ustanowionym w rezolucji o podziale.
    Innymi słowem jedyne de jure legalne granice jakie Izrael kiedykolwiek miał są to te które zostały zakreślone w rezolucji o podziale a granice Izraela sprzed wojny 1967 roku są w rzeczywistości niczym innym jak granicą stworzoną za pomocś faktów dokonanych.
    Interesujące jest, że ta opinia zostałą jednomyślnie sformułowania w samym porozumieniu o rozjmie w artykule II paragrafie 2, w którym napisano „Uznaje się, że także, że żaden artykuł z tego porozumienia w żaden sposób nie powinien zagrażać prawo pretensjom i stanowiskom żadnych z stron” Podobnie artykuł 6 paragraf 9 „Linia demarkacyjna zdefiniowana w artykułach 5 i 6 tego porozumienia została uzgodniona przez stron przez ostatecznego przesądzenia przynależności w przyszłości poszczególnych terytoriów, lub granic to samo dotyczy stanowisk poszczególnych stron”
    Raja Szehada jest znanym wykształconym w Anglii prawnikiem pracującym w Ramallah i byłym doradcą zespołu negocjacyjnego Palestyńczyków w czasie rozmów w ramach Oslo pomiędzy Autonomią Palestyńską a Izraelem.
    Kiedy zapytano się go czy on uważa, że palestyńscy negocjatorzy byli naiwni domagając się wycofania Izraela z obszarów okupowanych od 1967 roku jako podstawę negocjacji, on powiedział, że mniej lub bardziej zgadza się z tym: „Nie mogę w rzeczywistości odpowiedzieć na to pytanie. Onośnie procesu negocjacyjnego wierzę, że jak się patrzy na to z boku to te działania nie wyglądają już dokładnie tak jest w to było w rzeczywistości. Ponadto jest bardzo prawdopodobne, że nasi negocjatorzy i Autonomia Palestyńska znajdowały się pod intensywną presją”
    Szehada pomimo wszystko stwierdza, że niepowodzenie przyjęcia rezolucji o podziale z 1947 roku jako początkowej negocjacyjnego stanowiska jest rzeczą niewybaczalną z punku prawa. „Jeżeli oni nie byli w stanie przyjąć tego stanowiska wewnątrzn sali negocjacyjnej, oni mogli to zrobić poza tą salą i oni nic nie straciliby na tym”
    Szehada przedstawia ryzyko i niebezpieczeństwa związane z „nieuznaniem przez naszych negocjatorów legalności i rządów prawa międzynarodowego” „Widzicie to są nasze główne argumenty, czyli prawo międzynarodowe, rezolucje ONZ i orzeczenia Miedzynarodowego Trybunały Sprawiedliwości i jeżeli nie będziemy trzymali się tego zawsze izraelscy hegemonii będą mieli nad nami przewagę nawet przy stole negocjacyjnym”
    Palestyńska nieudolność, lub nawet niekompetencja w negocjacjach z Izraelem nie wynika wyłącznie z braku finansowych lub ludzkich środków. Główne przyczyna to korupcja na wysokich szczeblach i rzeczywisty brak odpowiedzialności.
    Departament negocjacyjny Autonomii Palestyńskiej ma do swojej dyspozycji usługi jednostki wsparcia negocjacyjnego, która otrzymuje dziesiątki milionów dolarów ale niewiele uczyniła, żeby sprawić, że palestyńscy negocjatorzy byli lepiej przygotowani do stawienia czoła swoim izraelskim odpowiednikom.
    Spójrzmy na dokument sformułowany wspólnie przez delegację Izraela i Autonomii Palestyńskiej w ostatniej minucie przed konferencją w Annapolis. Ten dokument, który NSU pomogła sformułować nie kompletnie zmianki o zakończeniu manifestacyjnej kryminalnej blokady Gazy usunięcia izraelskich punktów kontrolnych i blokad z Zachodniego Brzegu, lub uwolnienia palestyńskich wieźniów z izraelskich lochów i obozów. Ponadto nie ma w nim wzmianki o zamrożeniu ekspansji izraelskiego osadnictwa.
    Jednostka Wsparcia Negocjacji jest zasilana pieniędzmi i skutecznie kontrolowana przez Instytut Adama Smitha fundacja z siedzibą w Londynie, która jest podatna na presję proizraelskich kręgów. Na przykład dwa lata temu Instytut Adama Smitha wymusił na Jednostce Wsparcia Negocjacji zwolnienie dwóch o wysokich kwalifikacjach Amerykanów palestyńskiego pochodzenia Michaela Taraziego i Dianę Butto, którzy zbyt gorliwie broni palestyńskich spraw zwłaszcza w czasie telewizyjnych debat z izraelskimi rzecznikami.
    Według wewnętrznych źródeł jedną z osób, które naciskały na zwolnienie tych dwóch prawników jest Glenn Robinston autor, lub współautor wysoce kontrowersyjnego projektu RAND „The Arc: A Formal Structure for Palestinian State”
    Ewentualnie Tarazi i Butto zostali oskarżeni przez proizraelskich lobbystów w tym niektórych brytyjskich parlamentarzystów o hindering rozwoju palestyńskiego ministerstwa informacji i o niezapewnienie wystarczającej współpracy z OWP. Oczywiście te oskarżenia były tylko pretekstem.
    Instytut Adama Smitha twierdzi że jest czołowym ekspertem w Zjednoczonym Królestwie w dziedzinie praktycznego wcielania makroekonomii w polityce. Instytut skupia swoją uwagę na reformie rządów i państwowych przedsiębiorstw w celu promocji wyborów, rywalizacji i user focus. On działa poprzez badania, raport, konferencje, rady i debaty medialne.
    Od 1999 roku ASI przekazała prawie 50 milionów dolarów do jednostki wsparcia dyplomatycznych negocjacji w Ramallah pomimo faktu, że jej zarząd i personel siedzieli w domach nic nie robiąc skoro proces pokojowy został sparaliżowany.
    Brytyjski dyplomata przebywający w Izraelu wyjaśnił dlaczego brytyjski rząd, który wnosi największy wkład do budżetu NSU oraz inni darczyńcy nadal płacili te miliony Instytutowi Adama Smitha i Jednostce Wspomagania Dyplomatycznych Negocjacji pomimo międzynarodowego bojkoty Palestyńczyków od marca 2006 do czerwca 2007 „Mieliśmy nadzieję, że negocjacje któregoś dnia zostaną wznowione”
    Ale głównym problem znajduje się w samych władzach Autonomii Palestyńskiej i w jego związkach z Jednostką Wspomagania Dyplomatycznych Negocjacji w większości opartych na korupcji i nepotyzmu. Autor artykułu dążył do skontaktowania się z Jednostką Wsparcia Negocjacji Dyplomatycznych w Ramallah, ale otrzymał wrogą odpowiedź. Jedna z kobiet pracujących tam powiedziała mi, „dlaczego nie zaczniecie negocjacji z Izraelem. Może zrobilibyście lepszą robotę”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s